بررسی تأثیر ابزارهای نوین و نوآوری بانكها در جلب مشاركت مردم در اقتصاد

بررسی تأثیر ابزارهای نوین و نوآوری بانكها در جلب مشاركت مردم در اقتصاد

… دانلود …

بررسی تأثیر ابزارهای نوین و نوآوری بانكها در جلب مشاركت مردم در اقتصاد دارای 196 صفحه می باشد و دارای تنظیمات در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

فایل ورد بررسی تأثیر ابزارهای نوین و نوآوری بانكها در جلب مشاركت مردم در اقتصاد کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه و مراکز دولتی می باشد.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل ورد مي باشد و در فايل اصلي بررسی تأثیر ابزارهای نوین و نوآوری بانكها در جلب مشاركت مردم در اقتصاد،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد


بخشی از متن بررسی تأثیر ابزارهای نوین و نوآوری بانكها در جلب مشاركت مردم در اقتصاد :

بررسی تأثیر ابزارهای نوین و نوآوری بانكها در جلب مشاركت مردم در اقتصاد

) مقدمه:

وجود ابزارهای مالی گوناگون و متنوع در بازار مالی. انگیزش و مشاركت بیشتر مردم را در تأمین منابع مالی فعالیتهای اقتصادی درازمدت به همراه می‌آورد. تنوع ابزارهای مالی از نظر تركیب ریسك و بازده و ماهیت سود و شیوه مشاركت در ریسك گروههای مختلفی را به سوی خود می‌كشاند. مطالعه سیر تاریخی بازار مالی رد كشورهای پیشرفته و توسعه یافته نشان می‌دهد كه این كشورها همواره سعی كرده‌اند كه با انجام نوآوریهای مالی در زمینه ابزارهای مالی گونه‌ها و زمینه‌های بكارگیری ابزارهای مالی را گسترش دهند و از این طریق سرمایه‌های بیشتری را جذب كنند. شناخت این ابزارهای جدید می‌تواند ما را در توسعه هر چه بهتر بازار مالی كشورمان یاری رساند و بدین ترتیب رشد و توسعه اقتصادی را تسهیل و تسریع بخشد. همانطور كه در فصل اول اشاره گردید بهترین شكل تأمین مالی سرمایه‌گذاریهای درازمدت. از محل پس اندازها و نقدینگی بخش خصوصی و از طریق بازار مالی محقق می‌شود. بازار مالی در هدایت پس اندازهای كوچك به سرمایه‌گذاریهای مولد. جذب پس اندازهای راكد در تولید. اصلاح ساختار بخشهای اقتصاد. افزایش درآمد ملی. افزایش درآمد دولت و … نقش مهمی می‌تواند ایفا كند. دستیابی به این هدفها مستلزم گسترش بازار مالی از طریق تنوع بخشیدن به ابزارها و نهادهای مالی است. بدیهی است نخستین گام در متنوع ساختن، دستیابی به شناخت كامل و دقیق از انواع آن است. در تحقیق پیش روی سعی شده است انواع ابزارهای مالی موجود در بازارهای مالی جهان اشاره شود و ضمن آن ویژگیها، زمینه‌ها، كاربرد، وجوه افتراق و اشتراك ابزارها و … تبیین شود.

ابزارهای مالی جدید كه بواسطه نوآوری‌های ابزاری ایجاد گردیده‌اند از لحاظ تنوع و تعداد بسیار وسیع و گسترده هستند بنابراین در این تحقیق سعی خواهد شد ابزارهای اصلی و بیشتر كاربرد پذیر معرفی و بررسی گردند. بدین منظور ابتدا ابزارهای نوین معرفی شده در سیستم بانكی معرفی می‌شوند و سپس انواع ابزارهای مالی منتشر شده در بازارهای اولیه یا ثانویه سیستم مالی بررسی می‌گردند.

1-2) ابزارهای مالی نوین در سیستم بانكداری

3-2-1) حسابهای ویژه جاری: Special checking Account

این نوآوری مالی در سیستمهای بین سالهای 60-1935 رخ داد. تا قبل از جنگ جهانی بانكهای تجاری فقط برای بنگاههای تجاری واحدها و مؤسسات دولتی و افراد ثروتمند، حساب جاری فراهم می‌كردند. در آن دوره بخش عمده‌ای از جمعیت فقیر بودند و توانایی پرداخت حداقل مقدار برای باز كردن حسابهای جاری (در سال 1930 حداقل مقدار موجودی تقریباٌ معادل 000/10 دلار امروز بود) نداشتند و از سوی دیگر افراد عاید بیشتر خریدهایشان را بصورت نقد انجام می‌دادند. اما پس از جنگ جهانی با رشد و افزایش درآمد و خریدهای افراد، انجام معاملات نقدی با مشكلات مختلف روبرو گردید و به همین دلیل میل شدیدی در بین افراد برای انجام پرداختهای خود بوسیله چك (Check) ایجاد گردید. همین امر باعث گردید در اواسط دهه 1950 برای اولین بار برخی از بانكها حسابهای جاری كه سقف موجودی نداشت را افتتاح كنند و بدلیل استقبال بیش از حد مردم در مدت زمان كوتاهی این گونه حسابها در سراسر جهان گسترش یافت.

1-2-2) گواهی سپرده certificate of deposit: CDs

پس از جنگ جهانی دوم بانكها سهم خود را از بازار مالی بطور قابل ملاحظه‌ای از دست دادند بطوریكه در بین سالهای 60-1946 سهم بانكها از وجوه مؤسسات مالی خصوصی از 57 درصد به 39 درصد كاهش یافت و سهمشان از بازار مؤسسات سپرده‌گذاری از 82 درصد به 62 درصد كاهش پیدا كرد. دلیل عمده كاهش سهم بانكها تأكید بیش از حد آنها بر روی سپرده‌های دیداری demand deposity بود. این سپرده‌ها كه همانند حسابهای جاری كنونی عمل می‌كردند در طول دوران جنگ توسط مردم مورد استقبال قرار گرفت زیرا در طول جنگ: 1) اقلام خرید كمیاب بود.

2) اكثر بنگاهها از مسیر اقتصادی بعد از جنگ نامطمئن بودند و ترجیح می‌دادند نقدینگی نگهداری كنند.

3) نرخ بهره در طول جنگ پایین بود.

اما با پایان یافتن جنگ و تغییر شرایط اقتصادی این دلایل منتفی گردید و نتیجتاٌ سپرده‌های دیداری با عدم استقبال شدیدی مواجه گردیدند.

بانكها در جستجو راه حل برای این مشكل ابتدا سپرده‌های بلندمدت بهره دار را معرفی كردند، اما این گونه سپرده‌ها نیز با عدم استقبال مواجه گردید زیرا بنگاهها ترجیح می‌دادند كه تراز پولی موقتشان را در اوراق بهادار كوتاه مدت كه می‌توانستند به راحتی در فرصت كوتاهی بفروشند، نگهداری كنند در حالیكه سپرده‌های بلندمدت بهره دار بایستی تا موقع سر رسید و یا حداقل 30 روز از تاریخ سپرده‌گذاری نگهداشته شوند، تا بدانها سود تعلق گیرد.

در سال 1961 بانك شهری [City Bank] (اولین بانك ملی شهر نیویورك) گواهی سپرده بانكی را منتشر كرد. گواهی سپرده اوراق بهاداری هستند كه دارای تاریخ سر رسید و نرخ بهره مشخص هستند. از آنجا كه بازده این گواهی‌ها بر اساس نرخ بهره بانكی است معمولا نرخ بهره بیشتر نسبت به سایر اوراق قرضه كوتاه مدت دارند و به همین دلیل به سرعت مورد استقبال عموم مردم و بنگاهها قرار گرفت. مشتریان می‌توانستند این اسناد را تا هر وقت تمایل داشتند نگهدارند و در صورت نیاز به خود و دیگری بفروشند.

این گواهی‌ها و اسناد به سرعت و در زمان اندكی گسترش یافت و همكنون انواع مختلف این گواهی‌ها در سطح جهان وجود دارد. بوسیله این گواهی‌ها سپرده‌گذاران به ابزاری مناسب و با درجه نقدینگی بالا دست پیدا می‌كنند و از سوی دیگر بانكها نیز می‌توانند منابع مالی مورد نیاز خود را بدست آورند.

گواهی سپرده بانكی بر اساس معیارهای مختلف قابل طبقه بندی است. بر اساس مؤسسات منتشر كننده این اسناد می‌توان به چهار نوع گواهی سپرده بانكی اشاره كرد:

1) گواهی سپرده منتشر شده توسط بانكهای داخلی

2) گواهی سپرده منتشر شده به پول داخلی ولی خارج از كشور تزریق شده. بعنوان مثال بانكهای اروپایی نوعی گواهی سپرده به دلار منتشر می‌كنند و در اروپا به فروش می‌رسانند. (Euro CDs یا Euro dollar CDs)

3) گواهی سپرده منتشر شده توسط بانكهای خارجی فعال در كشوری (Yankee CDs) به پول داخلی همان كشور

4) گواهی سپرده منتشر شده توسط مؤسسات پس انداز وام و بانكهای پس انداز (thrift CDs)

همچنین گواهی سپرده‌ها به دو دسته گواهی سپرده قابل معامله (Negotiable CDs)

و گواهی سپرده غیر قابل معامله (Non Negotiable CDs) تقسیم می‌گردند. منظور از گواهی سپرده قابل معامله، گواهی‌هایی هستند كه قابلیت فروش در بازارهای ثانویه را قبل از تاریخ سر رسیدشان دارند و گواهی سپرده غیر قابل معامله گواهی‌های هستند كه این قابلیت را ندارند و بایستی از تاریخ سر رسید در دست خریدار اولیه باشد.

گواهی سپرده از لحاظ جریان درآمد آن نیز به دو دسته تقسیم می‌گردد: گواهی سپرده‌هایی كه به آنها بهره تعلق می‌گیرد كه این بهره بصورت ماهانه یا فصلی یا سالانه توسط كوپنهای مجزا و یا در انتهای سر رسید اسناد پرداخته می‌گردد. این گونه گواهی سپرده تا سال 1977 بصورت نرخ بهره ثابت [Fixed-coupon Interst Rote CDs) منتشر می‌شدند، اما از این سال به بعد با افزایش نرخ بهره و بی ثبات شدن آن ریسك نگهداری این اسناد افزایش یافت و لذا باعث كاهش تمایل خرید این اسناد گردید. در این سال نوعی گواهی سپرده با نرخ بهره متغیر [rariable rate CDs] یا [Floating Rate of CDs] منتشر گردید. در این نوع اسناد نرخ بهره به شاخص دیگری وابسته است و با تغییر شاخص مذكور نرخ بهره نیز تغییر می‌كند، بعنوان مثال نرخ بهره به شاخص قیمت مصرف كننده یا حداقل نرخ بهره‌ای كه بوسیله بانك مركزی تعیین می‌شود وابسته می‌گردد.

نوع دیگر گواهی سپرده از لحاظ جریان درآمدی گواهی سپرده بدون بهره [Zero coupon rate CDs] است كه اولین بار در سال 1981 منتشر گردید. به این گونه اوراق هیچگونه نرخ بهره‌ای تعلق نمی‌گیرد ولی با تخفیف (به قیمت كمتر از ارزش اسمی) بفروش می‌رسد و نرخ بازده آن بستگی به تفاوت بین قیمت خرید و ارزش اسمی آن كه در تاریخ دریافت می‌شود، دارد.

در نهایت می‌تواند انواع گواهی سپرده را بر اساس مدت سررسید آنها به صورت بلندمدت، میان مدت و كوتاه مدت تقسیم بندی كرد. بازده گواهی سپرده به سه عامل بستگی دارد:

1) میزان اعتبار بانك منتشر كننده

2-2) موسسات سپرده پذیر:

نهادهای سپرده پذیر عبارتند از بانكهای تجاری (یا صرفا بانكها)، موسسات وام و پس انداز (S&L) Saving and loan associations بانكهای پس انداز (Savings Bank) و اتحادیه‌ها (یا موسسات) اعتباری (Credit unions)

این نهادها جملگی واسطه‌های مالی هستند كه سپرده می‌پذیرند. این سپرده‌ها نشانه بدهی (قرض)، نهادهای سپرده پذیر است. نهادهای سپرده پذیر با وجوهی كه از سپرده‌ها و سایر منابع مالی بدست می‌آورند هم وام مستقیم به بسیاری از واحدهای اقتصادی می‌پردازند و هم در اوراق بهادار سرمایه‌گذاری می‌كنند. درآمد این نهادها از سه منبع به دست می‌آید. درآمد حاصل از وامهایی كه می‌دهند و اوراق بهاداری كه می‌خرند و درآمد حاصل از كارمزدها (fce income) موسسات وام و پس انداز،‌ بانكهای پس انداز و اتحادیه‌های اعتباری را كه نوعی تخصصی از نهادهای مالی هستند. بطور كلی «موسسات پس انداز» (thrifts) می‌نامند.

این نهادها نقش اساسی در نظام مالی هر كشور دارند و به همین دلیل تحت نظارت شدید هستند، بخشی از سیاستهای پولی دولت از طریق این نهادها اعمال می‌گردد.

نهادهای سپرده پذیر همواره می‌كوشند كه تفاوتی مثبت میان دارایی‌هایی كه در آن سرمایه‌گذاری می‌كنند (وام و اوراق بهادار) و هزینه وجوه خود (سپرده‌ها و دیگر منابع) بوجود آورند. این تفاوت را درآمد مابه‌التفاوت (Spread incomey) یا درآ‚د تفاوت (margin income) می‌نامند كه به آن نهاد امكان می‌دهد كه مخارج فعالیت خود را تأمین كند و سود عادلانه‌ای از سرمایه‌ خود ببرد.

نهاد سپرده پذیر در ایجاد درآمد مابه‌التفاوت با چند خطر روبه‌روست. این خطرها عبارتند از: خطر اعتبار، خطر نظارت، خطر تأمین مالی (نرخ بهره).

خطر اعتبار كه آنرا خطر نكول (default risk) هم می‌نامند، خطر آن است كه وام گیرنده از اجرای تعهد خود در مورد وام به نهاد مالی خودداری كند یا ناشر اوراق بهاداری كه نهاد سپرده پذیر خریداری كرده از اجرای تعهدات خود سرباز زند.

خطر نظارت، خطر آن است كه عاملان نظارت مقررات و قواعد را چنان تغییر دهند كه تأثیر نامساعد بر عایدات نهاد سپرده پذیر داشته باشند.

خطر تأمین مالی (funding risk) این خطر ناشی از تغییرات نرخ بهره در طول زمان است. اگر نرخ بهره طوری تغییر كند كه این نهادها نتوانند به تعهدات خود در مقابل سپرده‌گذاران پای‌بند باشند اصطلاحاً با خطر تأمین مالی روبرو هستند. استراتژی‌های دارایی / بدهی متفاوت و گوناگونی وجود دار كه مدیران برای كنترل خطر نرخ بهره می‌توانند از آنها استفاده كنند. همچنین ابزارهای مالی جدید / مثل اوراق قرضه با نرخ شناور، رهن‌های با نرخ متغیر، سوآپ یا ابزار معاوضه نرخ بهره برای تقلیل این نوع ریسك كاربرد فراوان دارد.

علاوه بر ریسكهای فوق نهادهای سپرده پذیر همواره بایستی آماده باشند تا وقتی سپرده‌گذاران می‌خواهند پولی از حساب خود بیرون بكشند، این پول در دسترس باشد و در عین حال بتوانند به مشتریان وام بدهند. پاسخ گویی به برداشت پول از حساب و تقاضای وام راههای متفاوت دارد:

1) این نهادها می‌توانند سپرده‌های جدید را جذب كنند.

2) می‌توانند اوراق بهادار موجود را وثیقه وام گیری از موسسات مالی دیگر نظیر سازمانی دولتی و یا یك موسسه تأمین مالی (inrestment bank) كند.

3) می‌تواند وجوه كوتاه مدت را از بازار پول بدست آورد.

4) می‌تواند اوراق بهادار خود را بفروشد.

این روشها در صورتیكه سپرده‌ها در سطح چنان وسیعی بیرون كشیده نشود، جوابگو خواهد بود. اما وقوع بحرانهای متفاوت و هجوم سپرده‌گذاران برای گرفتن سپرده‌های خود از بانكها باعث گردید كه بانكها از عهده پرداخت سپرده‌ها بر نیابند. مكانیسمی كه دولت ایالات متحده در 1933 برای جلوگیری از هجوم به بانك ابداع كرد بیمه سپرده‌ها بود. این بیمه را سازمانی جدید بر عهده داشت كه شركت بیمه سپرده فدرال نام گرفت. سال بعد بیمه سپرده فدرال به همه موسسات پس انداز و وام نیز گسترش یافت و شركت بیمه پس انداز و وام فدرال تأسیس شد. [Federal saving & loan insurance corporation]

2-2-1) بانكهای تجاری:

بانكهای تجاری یا بطور كلی بانكها بیشترین سهم در فعالیتهای مالی را دارند و از لحاظ تعداد بیشترین تعداد نهادهای مالی را به خود اختصاص داده است. بانكهای تجاری خدمات فراوانی در نظام مالی ارایه می‌كنند. این خدمت را می‌توان بطور كلی چنین تقسیم بندی كرد: 1) بانكداری اشخاص

2) بانكداری نهادی 3) بانكداری جهانی

هر یك از بانكها در برخی از این فعالیت‌ها تخصص دارند. بانكداری اشخاص شامل وام‌دهی مصرفی، وام مسكن رهنی، وام اقساطی مشتریان، تأمین مالی كارت اعتباری، تأمین مالی خرید اتومبیل، خدمات كارگزاری، وام دانشجویی و خدمات سرمایه‌گذاری مزدی مثل خدمات امانی و … می‌شود. اعطای وام رهنی و تأمین مالی كارت اعتباری درآمد بهره و كارمزد ایجاد می‌كند و درآمد حق‌العمل از خدمات كارگزاری و خدمات مالی سرمایه‌گذاری بدست می‌آید.

اعطاء وام به شركتهای غیر مالی، شركتهای مالی (مثل شركت‌های بیمه عمر) و موسسات دولتی (دولتهای ایالتی و محلی و دولتهای خارجی) در شمار وظایف بانكداری نهادی است. تأمین مالی مستقلات تجاری و فعالیت‌های اجاره بلندمدت (Leasing) و خرید حسابهای بدهكاران تجاری (factoring) نیز در شمار وظایف بانكداری نهادی است. در وظایف اجاره بلندمدت، بانك ممكن است در مقام اجاره دار،‌ وام دهنده به اجاره داران یا خردار مال الاجاره عمل كند، وام و اجاره درآمد بهره ایجاد می‌كند و سایر خدماتی كه بانك به موسسات مشتری خود ارایه می‌كند، درآمد كارمزد پدید می‌آورد. این خدمات شامل مدیریت دارایی صندوقهای بازنشستگی خصوصی و عمومی، خدمات وكالت و امانی،‌ خدمات مدیریت نقدی مثل نگاهداری حساب، واریز و وصول چك و حواله‌های الكترونیك می‌شود.

بانكداری جهانی، بانكهای رقابتی رودروی را با بنگاههای فعال در تأمین مالی عمده (اوراق بهادار) آغاز كرده‌اند. بانكداری جهانی طیف وسیعی از فعالیت‌ها را در بر می‌گیرد كه به تأمین مالی شركتها، محصولات و خدمات بازار سرمایه و ارز خارجی مربوط می‌شود. اغلب فعالیت‌های بانكداری جهانی به جای بهره درآمد خدمات ایجاد می‌كنند.

نوشته شده در دسته‌بندی نشده توسط admin. افزودن پیوند یکتا به علاقمندی‌ها.